Scroll to top

Εγώ δεν εμπιστεύομαι τα λάδια της αγοράς


No comments

Λάδι μου στέλνει μόνο από το χωριό, ο παππούς/ο θείος/ο ξάδελφος/ο μπατζανάκης/ο κουμπάρος/ένα παιδί που γνώρισα πρόπερσι στην Κρήτη/ένας κολλητός της κολλητής μου!

Ζώντας όλο το χρόνο μέσα στον πηλιορίτικο ελαιώνα, θα μπορούσα να σου μιλάω με τις ώρες για όσα κάνουν όλοι οι παραπάνω εν αγνοία σου-και από δική τους άγνοια φυσικά-όσο εσύ ζεις ανέμελος και ανυποψίαστος για τον καημό της ελιάς στη μεγάλη πόλη: ανεξέλεγχτα ραντίσματα και ζιζανιοκτόνα που θα σκότωναν και ελέφαντα ανεξάρτητα από τις οδηγίες του γεωπόνου-διότι ως γνωστόν ο κάθε έλληνας «ξέρει καλύτερα», συγκομιδή αμέσως μετά το ψέκασμα, ελιές που μαζεύονται ημισάπιες από τη γη ως και τον Μάρτη μήνα, που στοιβάζονται αλοιωμένες κάτω από τον ήλιο μέσα σε τσουβάλια μέχρι να βρουν το δρόμο της ελαιοποίησης μετά από μέρες ή εβδομάδες, μύκητες, ζύμες και βακτήρια μαζί με φύλλα και κλαδιά που ελαιοποιούνται σε υψηλές θερμοκρασίες. 

Αποτέλεσμα, ένα λάδι χωρίς θρεπτική αξία, με σκοτωμένα όλα τα χαρακτηριστικά του. «Ο ντενεκές» από το χωριό κρύβει ένοχα μυστικά, αντίθετα το τυποιημένο ελαιόλαδο είναι διάφανο και διαυγές σαν την αλήθεια: η ετικέτα δεν μπορεί να πει ψέμματα. Το κάθε ψέμα μεταφράζεται στο θάνατο της καριέρας κάθε ευσυνείδητου ελαιοπαραγωγού.

Post a Comment